Αυτοσχεδιασμός αντί σχεδίου

Οι μεγάλες παρεμβάσεις και αλλαγές δοκιμάζονται στην καθημερινότητα. Κανείς δεν μπορεί να προαποφασίσει χωρίς να έχει προηγηθεί διάλογος αν κάτι διευκολύνει ή δυσκολεύει τη ζωή μας, πολύ περισσότερο όταν έχουμε να κάνουμε με ένα πρότζεκτ που αφορά εκατομμύρια πολίτες. Ο «Μεγάλος Περίπατος» είναι ακριβώς αυτή η περίπτωση. Ενα έργο που προαποφασίστηκε πιθανότατα από μια ολιγάριθμη ομάδα ανθρώπων και μας επιβάλλεται με ύφος «εμείς ξέρουμε τι είναι καλό για σας», έστω κι αν υπάρχει η υποσημείωση της πιλοτικής εφαρμογής.

Ο δήμαρχος Αθηναίων λοιπόν έκρινε ότι αυτό το πρότζεκτ ταιριάζει στην πόλη, αυτό θα μας δώσει ανάσες και θα κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη. Και το εφαρμόζει χωρίς να έχει γίνει ουσιαστική συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων σχετικά με την αναγκαιότητά του, τις επιπτώσεις που πιθανότατα θα έχει στις δραστηριότητες οι οποίες αναπτύσσονται στο κέντρο και στις παρυφές του, την επιβάρυνση στην κυκλοφορία στους γύρω δρόμους.

Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη το ύφος, παρόλο που κι αυτό θα έπρεπε να μας απασχολεί, και ας ασχοληθούμε με την ουσία. Χρειάζεται αλλαγές η Αθήνα; Εχει ανάγκη από ανάσες; Φυσικά. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί το αντίθετο; Η πλειονότητα όσων αντιδρούν στον «Μεγάλο Περίπατο» συμφωνεί ότι η πόλη ταλαιπωρείται από κυκλοφοριακό κορεσμό, έχει ανάγκη να «ξεφορτωθεί» αυτοκίνητα και υποφέρει από θόρυβο και ρύπανση. Επίσης, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος που να διαφωνεί με τη δημιουργία περισσότερων πεζόδρομων και ποδηλατόδρομων.

Οπότε γιατί έχουν προκληθεί τόσες αντιδράσεις; Γιατί το φιλόδοξο μεταρρυθμιστικό έργο του δήμου δέχεται καταιγισμό πυρών; Διότι είναι σαφές ότι δεν έχει στόχευση. Εκτελείται αποσπασματικά και ασύντακτα. Είναι σαν κάποιος να έχει σκύψει πάνω από την Αθήνα και να φτιάχνει έναν ποδηλατόδρομο στην Πανεπιστημίου, να τοποθετεί ζαρντινιέρες στο Σύνταγμα, να βάφει πράσινο τον έναν δρόμο και κίτρινο τον άλλον, και να βάζει μερικούς φοίνικες για μια πιο εξωτική πινελιά.

Πέρα από τα ζητήματα αισθητικής, που σε μεγάλο βαθμό είναι και θέμα προσωπικού γούστου, για να πετύχει ο «Μεγάλος Περίπατος» υπάρχει μια βασική προϋπόθεση. Να λύσει περισσότερα προβλήματα απ’ όσα δημιουργεί. Για την ώρα δεν βλέπουμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Το αντίθετο. Σε χρονίζοντα προβλήματα έχουν προστεθεί κι άλλα.

Στην Αθήνα, λ.χ., κανείς δήμαρχος διαχρονικά δεν έχει καταφέρει να καταπολεμήσει την παράνομη στάθμευση και να απελευθερώσει τα πεζοδρόμια, κάτι που θα έχει άμεσα μετρήσιμο αποτέλεσμα. Προϋπόθεση επιτυχίας μιας παρέμβασης όπως αυτή που ξεδιπλώνεται σταδιακά είναι να εφαρμόζεται σε ένα πλαίσιο επαρκώς μελετημένο. Ποτέ δεν θα μπορέσεις να τα προβλέψεις όλα, τουλάχιστον όμως θα έχεις προετοιμάσει το έδαφος, θα το έχεις «καθαρίσει» όσο καλύτερα μπορείς ώστε να υποδεχθεί το καινούργιο. Ο «Μεγάλος Περίπατος» μοιάζει πιο πολύ με αυτοσχεδιασμό παρά με σχέδιο.

Κυριακή Κανονίδου

Είμαι η Κυριακή Κανονίδου, δημοσιογράφος και συντάκτρια στο ενημερωτικό site news1.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *