Το ΚΙΝΑΛ ξεκαθαρίζει τη στάση του

Το ΚΙΝΑΛ ξεκαθαρίζει τη στάση του

Το ΚΙΝΑΛ ξεκαθαρίζει τη στάση του 1

Πλην των απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία του ΚΙΝΑΛ στρέφεται και σε πολίτες που ψήφισαν Ν.Δ. στις 26 Μαΐου όχι με «ιδεολογικό» πρόσημο, αλλά ως ένδειξη αποδοκιμασίας προς τον Αλ. Τσίπρα.

Κάποιοι μιλούν για «στροφή», άλλοι για κίνηση στρατηγικής με φόντο την εκλογική αναμέτρηση της επόμενης Κυριακής. Η Χαρ. Τρικούπη, από την πλευρά της, υποστηρίζει ότι απλά παραμένει πιστή στις από καιρό εκπεφρασμένες θέσεις της περί «εθνικής συνεννόησης» και «εξασφάλισης της σταθερότητας» στη χώρα. Σε κάθε περίπτωση, η θέση του Κινήματος Αλλαγής –όπως αυτή εκφράζεται καθαρά το τελευταίο διάστημα από την ηγεσία– για συναίνεση προς την επόμενη κυβέρνηση σε συγκεκριμένα πεδία (συνταγματική αναθεώρηση, αλλαγή εκλογικού νόμου, επαναδιαπραγμάτευση πλεονασμάτων κ.λπ.) άλλαξε τα δεδομένα λίγες μόλις ημέρες πριν από τις εθνικές κάλπες.

Πρόκειται, άλλωστε, για ένα ερώτημα το οποίο ετίθετο για μήνες, χωρίς να υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση, παρά μόνο στο ότι το ΚΙΝΑΛ, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, θα έθετε ως απαραίτητη προϋπόθεση για συνεργασία μια προγραμματική συμφωνία με βάση το δικό του σχέδιο διακυβέρνησης. Πηγές κοντά στην ηγεσία υποστηρίζουν ότι, παρά τις πρόσφατες τοποθετήσεις της Φώφης Γεννηματά, δεν υφίσταται καμία απολύτως παρέκκλιση από την εν λόγω γραμμή, ούτε ζήτημα αμφισβήτησης της αυτόνομης πορείας, σχολιάζοντας ότι η πρόεδρος της παράταξης απλά έκανε πιο συγκεκριμένους τους τομείς στους οποίους σκοπεύει να κινηθεί συναινετικά.

Ακόμη, πάντως, κι αν δεν πρόκειται για «στροφή 180 μοιρών», είναι σαφές ότι το ΚΙΝΑΛ μετατοπίστηκε από τη μέχρι τώρα στρατηγική του στο ζήτημα της μετεκλογικής στάσης του, καθώς για μήνες απλά παρέπεμπε στο αποτέλεσμα της κάλπης.

Τι οδήγησε, λοιπόν, την κ. Γεννηματά στο να «ανοίξει τα χαρτιά της», μιλώντας, έστω έμμεσα, για ψήφο ανοχής; Οι καλά γνωρίζοντες τα δεδομένα του στρατηγικού σχεδιασμού εκτιμούν ότι δύο ήταν οι βασικοί παράγοντες που διαδραμάτισαν κομβικό ρόλο.

Η «ξεκάθαρη στάση»

Αφενός, οι εσωκομματικές πιέσεις για «ξεκάθαρη θέση» της παράταξης στο μετεκλογικό τοπίο. Ειδικά μετά τη ρήξη με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, αρκετά ήταν τα στελέχη που έθεσαν πιο εμφατικά το εν λόγω ζήτημα προς την κ. Γεννηματά, υπό το σκεπτικό ότι η αποχώρηση του τέως προέδρου του ΠΑΣΟΚ ίσως εκπέμπει ένα μήνυμα που θα μπορούσε να εκληφθεί ως αντίρροπο της συνεννόησης με την επόμενη κυβέρνηση, ακόμη και ως κίνηση προσέγγισης προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι που ίσως εκτιμήθηκε, όσο οι κάλπες πλησιάζουν και η νίκη της Ν.Δ. θεωρείται βέβαιη, ότι θα λειτουργούσε αποσυσπειρωτικά για κομμάτι των –ενεργών και όχι εν δυνάμει– ψηφοφόρων.

Ο δεύτερος παράγοντας σχετίζεται με τις «δεξαμενές», στις οποίες στοχεύει το ΚΙΝΑΛ προκειμένου να αυξήσει τη δύναμή του σε σχέση με τις ευρωεκλογές. Εκτός των απογοητευμένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία έχει καταστήσει σαφές ότι στρέφεται και σε πολίτες που ψήφισαν Ν.Δ. στις 26 Μαΐου, όχι με «ιδεολογικό» πρόσημο, αλλά ως ένδειξη αποδοκιμασίας προς τον Αλ. Τσίπρα.

Ενδεχομένως να εκτιμήθηκε από τη Χαρ. Τρικούπη ότι το συγκεκριμένο τμήμα των ψηφοφόρων θα χανόταν, στρεφόμενο προς τον Κυρ. Μητσοτάκη για να του προσφέρει την αυτοδυναμία, αν το ΚΙΝΑΛ έκοβε κάθε «γέφυρα» για συναίνεση μετά τις εκλογές. Εν ολίγοις, υπήρχε ο κίνδυνος να προβληθεί το κόμμα ως «μοχλός» που θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα σε ακυβερνησία και νέες εκλογές με απλή αναλογική. Υπό αυτό το πρίσμα, στην αντίθετη κατεύθυνση, αυτή δηλαδή της «ομαλότητας», κινείται και το βασικό σύνθημα του κόμματος για τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, που συνοψίζεται σε τρεις λέξεις: «Η λογική επιστρέφει».

Με τα παραπάνω δεδομένα, η ψήφος ανοχής (όρος, φυσικά, που ποτέ δεν έχει χρησιμοποιήσει αυτολεξεί, αλλά έχει σαφώς «δείξει» η κ. Γεννηματά) φαίνεται πως αποτελεί μια ισορροπημένη οδό για το ΚΙΝΑΛ: Ενώ προβάλλει την παράταξη ως δύναμη που εγγυάται την πολιτική σταθερότητα και είναι έτοιμη να αναλάβει αυτόν τον ρόλο αν χρειαστεί, ταυτόχρονα διατηρεί και τις αποστάσεις από το ενδεχόμενο νέας συγκυβέρνησης και «ταύτισης» με τη Ν.Δ.

Αντιπαράθεση

Τοποθετημένη στο «κάδρο» των ευρύτερων πολιτικών συσχετισμών, πάντως, η μετατόπιση του ΚΙΝΑΛ προς συναινετικούς τόνους δεν αποκλιμάκωσε, αλλά αντίθετα όξυνε την αντιπαράθεση, τόσο με τη Ν.Δ. όσο και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς με… προεκλογικά κριτήρια.

Από τη μια πλευρά, η Πειραιώς ποντάρει εμφανώς στο δίλημμα «αυτοδυναμία ή αστάθεια» για να επιτύχει συσπείρωση αλλά και προσέλκυση νέων ψηφοφόρων. Παρά, λοιπόν, τις διαβεβαιώσεις της κ. Γεννηματά ότι «δεν θα αφήσει τη χώρα να πάει στα βράχια», είναι εύλογο ο Κυρ. Μητσοτάκης να επιμένει στο εν λόγω δίλημμα. Γεγονός για το οποίο το ΚΙΝΑΛ τον κατηγορεί για «ωμό εκβιασμό».

Από την άλλη, καθόλου τυχαία, ο Αλ. Τσίπρας επιτίθεται τώρα, για πρώτη φορά, κατά μέτωπο στη Χαρ. Τρικούπη, χρησιμοποιώντας τις θέσεις της περί συνεννόησης με τη Ν.Δ. ως μοχλό επικοινωνίας με την παραδοσιακή βάση του ΠΑΣΟΚ. Εξ ου, άλλωστε, και οι πρόσφατες εγκωμιαστικές αναφορές του στον Ανδρέα Παπανδρέου…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *