Αίσθημα ασφάλειας

Είπαμε το περασμένο Σάββατο να κάνουμε το πρώτο για φέτος. Πήραμε καινούργια ομπρέλα θαλάσσης που δεν αφήνει καμία ακτινοβολία, κακή ή καλή, να περάσει, στρώμα που δεν φουσκώσαμε ποτέ, μπάλες, κουβαδάκια και όλα τα σχετικά για το μπάνιο στη θάλασσα. Σκεφτήκαμε επίσης να ξεκινήσουμε μετά το μεσημέρι για να γλιτώσουμε την κίνηση και τον καυτό μεσημεριανό ήλιο.

Φτάνοντας που λέτε στην παραλία του Σχινιά, βρίσκουμε ένα μέρος με σκιά και καθόμαστε μετρώντας με το μάτι τις αποστάσεις από τους διπλανούς. Καλά είμαστε, λέμε μεταξύ μας, και περιχαρείς πάμε για βουτιά. Βγαίνοντας, όμως, αντικρίσαμε μια άλλη εικόνα. Οι παρέες που ήταν μπροστά και πίσω από την ταπεινή μας ψάθα ξάφνου μεγάλωσαν και βρεθήκαμε περικυκλωμένοι από ανθρώπους. Χαρούμενους ανθρώπους.

Η παρέα των δύο αγοριών μπροστά και αριστερά υποδέχτηκε κι άλλα αγόρια και κορίτσια. Φορητά ψυγεία άνοιξαν και μπίρες περνούσαν χέρι με χέρι. Πίσω και δεξιά, μια κοπέλα έμπαινε στα τριάντα και με την παρέα της έστησαν ένα μικρό πάρτι. Μουσική, κάτι που έμοιαζε με κοκτέιλ σε μεγάλα πλαστικά ποτήρια, μωρά μπουσουλούσαν στην άμμο και μικρά παιδιά έτρεχαν τριγύρω.

Στην αρχή το πήρα χαλαρά, αλλά δεν πέρασε πολλή ώρα που άρχισα να σκέφτομαι: Πού είναι τα αντισηπτικά τους; Σαν πολύ κοντά δεν είναι μεταξύ τους; Αυτά τα πλαστικά ποτήρια καθαρίστηκαν πιο πριν; Σκούπισαν με μαντιλάκια τις μπίρες πριν τις ανοίξουν; Τρώνε από το ίδιο τάπερ; Θεέ μου, ζω έναν εφιάλτη.
Μήπως είμαι ο καχύποπτος της διπλανής πετσέτας; Είμαι υπερβολικός; Μεγαλώνω; Μήπως να πάω με το γενικότερο κλίμα; Πού πήγε το αίσθημα ασφάλειας που είχα οικοδομήσει; Το πήρε το κύμα; Είναι state of mind;

Οσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να αγνοήσω τις ειδήσεις που διαβάζω για τη μετάλλαξη του κορωνοϊού που ίσως τον κάνει πιο μεταδοτικό, τις προειδοποιήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που λέει ότι απέχουμε ακόμη από το τέλος της πανδημίας, την αύξηση των κρουσμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και σε άλλες χώρες, το ότι ακόμα κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με σιγουριά για εμβόλιο παρά το γεγονός ότι δεκάδες επιστήμονες και μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες το ψάχνουν εναγωνίως.

Εμείς μπορεί να τα πήγαμε καλά με τον κορωνοϊό, αλλά δεν αρκεί αυτό. Στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία μας πρέπει και οι άλλοι να τα πάνε εξίσου καλά για να ηρεμήσουμε όλοι.

Γι’ αυτό και η αγωνία μου μεγαλώνει λίγο περισσότερο από σήμερα. Καταλαβαίνω ότι με τον τουρισμό ζει ένα μεγάλο μέρος της χώρας, αλλά αν δεν προσέξουμε, θα χάσουμε και αυτά που σήμερα απολαμβάνουμε. Αν η Ελλάδα είναι τώρα μια Covid-safe χώρα, πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να παραμείνει έτσι και αύριο. Οι επισκέπτες θα μείνουν ευχαριστημένοι όχι αν τους περιμένουμε με ανοιχτές αγκάλες, αλλά με αντισηπτικά και μάσκες. Το αίσθημα ασφάλειας είναι η νέα εμπειρία. 

Κυριακή Κανονίδου

Είμαι η Κυριακή Κανονίδου, δημοσιογράφος και συντάκτρια στο ενημερωτικό site news1.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *