Από τα ιστιοφόρα στα ταχύπλοα

Είναι μία από τις πιο ωραίες ναυτικές φωτογραφίες των αρχών του 20ού αιώνα. Δείχνει το λιμάνι του Καστελλόριζου γεμάτο με μεγάλα εμπορικά πλοία με πανιά. Τα πανύψηλα κατάρτια τους μοιάζουν με τεράστιο δάσος με ρίζες στη θάλασσα. Το καμάρι της Ελλάδας εκείνη την εποχή ήταν ο ελληνικός εμπορικός στόλος ιστιοφόρων που κυριαρχούσε σε όλη τη Μεσόγειο. Εσβησε εντελώς μέσα σε λίγα χρόνια, όταν οι καπετάνιοι-εφοπλιστές άργησαν να πάρουν το μήνυμα των καιρών και να μετατρέψουν τα ιστιοφόρα τους σε ατμοκίνητα και αργότερα σε πετρελαιοκίνητα πλοία.

«Η σχολική ζωή δεν είναι ριάλιτι. Δεν έχει καμία θέση η κάμερα στη βαθιά παιδαγωγική σχέση μεταξύ καθηγητή ή δασκάλου με τον μαθητή, που διέπεται από εμπιστοσύνη και εμπιστευτικότητα».

Αυτή ήταν με λίγα λόγια η θέση εκατοντάδων εκπαιδευτικών –όπως την αντιγράφω από δήλωση εκπροσώπου τους– που πήραν μέρος την Τετάρτη  σε συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας. Δια-μαρτύρονταν κατά της ρύθμισης του υπουργείου Παιδείας που επιτρέπει τη ζωντανή μετάδοση των μαθημάτων ώστε να μπορούν να διδάσκονται και τα παιδιά που λόγω της πανδημίας είναι αναγκασμένα να μείνουν στο σπίτι τους.

Εχετε ακούσει  πιο αναχρονιστική και υποκριτική διαμαρτυρία από αυτή – και μάλιστα από εκπαιδευτικούς; Από ανθρώπους με ανοιχτούς, υποτίθεται, ορίζοντες που έχουν το μοναδικό προνόμιο να μαθαίνουν στα παιδιά μας γράμματα, γνωρίζοντας ότι σημαντικότερο διαβατήριο για το μέλλον είναι η επένδυση στην Παιδεία.

Ηταν προφανές ότι ο πραγματικός πυρήνας των διαμαρτυριών δεν ήταν ο φόβος τραυματισμού «της παιδαγωγικής σχέσης εμπιστοσύνης δασκάλου και μαθητή», αλλά ο έμφυτος φόβος μεγάλου μέρους εκπαιδευτικών απέναντι στην αξιολόγησή. Διότι η ζωντανή εξ αποστάσεως διδασκαλία μπορεί να παρακολουθείται, ενίοτε, και από κάποιον γονέα ή ακόμη και να μαγνητοσκοπηθεί ή να ηχογραφηθεί. Να αποτελέσει δηλαδή απόδειξη για την ποιότητα της παράδοσης, αλλά και για τις εκπαιδευτικές ικανότητες ενός δασκάλου.

Τι ζητούσαν ουσιαστικά οι εκπαιδευτικοί που τα έχουν βάλει με την κ. Κεραμέως; Να πείσουν την υπουργό και την ελληνική κοινωνία ότι όσοι δεν μπορούν να πάνε στο μάθημα επειδή ζουν στο ίδιο σπίτι με κάποιον που ανήκει στις ευπαθείς ομάδες δεν έχουν δικαίωμα να παρακολουθήσουν τις τελευταίες 15 μέρες του κουτσουρεμένου ήδη φετινού εκπαιδευτικού έτους. Ανήκουστα αιτήματα. Πόσο μάλλον, όταν ένα δεύτερο κύμα της πανδημίας μπορεί να κλείσει ξανά τα σχολεία τον χειμώνα.

Το πιο παράξενο είναι ότι κάποιοι από αυτούς τους εκπαιδευτικούς που διαμαρτύρονταν την Τετάρτη μετείχαν με αυταπάρνηση τον τελευταίο ενάμιση μήνα στη διαδικασία της εξ αποστάσεως διδασκαλίας, η οποία στήθηκε άρον άρον εν μέσω κορωνοϊού για να στηρίξει χιλιάδες μαθητές που έμειναν σπίτι λόγω του lockdown.

Είναι γνωστό ότι η βιντεοσκόπηση των μαθημάτων είναι όχι μόνο διαδεδομένη αλλά και υποχρεωτική σε πολλά σχολεία και –κυρίως – στα περισσότερα πανεπιστήμια του δυτικού κόσμου, διότι ενισχύει την ευελιξία της διδακτικής διαδικασίας και δίνει τη δυνατότητα σε φοιτητές που θέλουν να παρακολουθήσουν μαθήματα τα οποία δεν είναι στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του πτυχίου τους να το κάνουν.

Ετσι, σε πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού, ο φοιτητής μπορεί να παρακολουθήσει μια διάλεξη που έχασε ή να ξαναδεί μια διάλεξη στην οποία συμμετείχε ανατρέχοντας καθημερινά στο πρόγραμμα των διαλέξεων της χρονιάς, όπως ακριβώς ένας ακροατής που έχασε μια εκπομπή του ραδιοφώνου την ξανακούει από το αρχείο του ραδιοσταθμού.

Με άλλα λόγια, η άρνηση της εξ αποστάσεως διδασκαλίας και της μαγνητοσκόπησης της παράδοσης κινείται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν στην οποία κινείται ο υπόλοιπος προηγμένος κόσμος.

Στα ξένα πανεπιστήμια –ακόμη και στα ακριβότερα από πλευράς σπουδών– η e-διδασκαλία είναι θεσμοθετημένη, ενώ γίνεται κάθε προσπάθεια ο φοιτητής να ξεφύγει από τα στενά όρια του πανεπιστημια-κού προγράμματος και να αποκτήσει δεξιότητες συνεργασίας και συνεννόησης σε ένα ευρύτερο πλαίσιο γνωστικών αντικειμένων και ρόλων.

Ο μόνος τρόπος για να μπορέσει η Ελλάδα να προχωρήσει μπροστά και να μετάσχει με αξιώσεις στο παγκόσμιο γίγνεσθαι είναι να επενδύσει όσο μπορεί περισσότερο στην εκπαίδευση. οι φοιτητές μας, το ευφυέστερο κομμάτι του πληθυσμού κι αυτό με τα περισσότερα προσόντα, μπορούν να γίνουν μέλη ενός παγκόσμιου χωριού με ικανότητες να δουλέψουν τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό και με τη δυνατότητα να μετέχουν ισότιμα στις παγκόσμιες επιστημονικές εξελίξεις. Η εικόνα Ελλήνων γιατρών του εξωτερικού με σημαντικές θέσεις σε διάφορα μεγάλα νοσοκομεία του κόσμου να δίνουν συνεντεύξεις  για τη μάχη κατά του κορωνοϊού μιλάει από μόνη της.

Αλίμονό μας στη μάχη της Παιδείας να βασιζόμαστε στα πανιά όταν οι άλλοι επιταχύνουν με πετρελαιομηχανές και χάνονται στον ορίζοντα.

Κυριακή Κανονίδου

Είμαι η Κυριακή Κανονίδου, δημοσιογράφος και συντάκτρια στο ενημερωτικό site news1.gr

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *